Cyrilo Sp. gebruikt voornamelijk acrylverf en gouache op doek en papier. Zijn autodidactische techniek combineert het abstracte met het figuratieve en laat een vage grens ontstaan tussen 'outsider'-, primitieve en 'naïeve' kunst. Hij onderzoekt de diepten van het onderbewustzijn; zijn werken zijn een uitlaatklep voor emoties en proberen ons te bevrijden van de lasten van het verleden door de uitwisseling van gevoelens.