Het werk van Denis Verdier draaide aanvankelijk om een terugkerend thema: bloeiende blauwe cactussen geworteld in antieke vazen. De cactus, een buitenbeentje in de plantenwereld, intrigeert met zijn contrasterende stekels en bloemen. Dankzij zijn anatomie kan hij overleven in vijandige woestijnen. De kunstenaar identificeert zich dan ook met zijn unieke aanpassingsvermogen.
Afkomstig uit een milieu waar kunst geen vanzelfsprekendheid was, voelde Denis Verdier zich altijd een buitenstaander in de gevestigde normen (zoals blijkt uit zijn antieke vazen). In de cactus vond hij een weerspiegeling van zijn eigen levensreis: die van een wezen dat zich aanpast, evolueert en uiteindelijk tot bloei komt. De kleur blauw, alomtegenwoordig in zijn werk, brengt een vleugje sereniteit. Het symboliseert een zachte aanpassing in een rumoerige tijd.
Naast zijn persoonlijke geschiedenis stelt zijn werk de plaats van de mens in een maatschappij onder spanning ter discussie en wil het een natuur belichten die standhoudt waar technologie de overhand krijgt.