De artistieke positie van Gellért Simon wordt gevormd door een dubbele culturele verankering: zijn benadering wordt beïnvloed door zowel de moderne westerse kunst en de natuurwetenschappen als door traditionele oosterse denksystemen (taoïsme, boeddhisme, Japanse theeceremonie).

Zijn artistieke ambitie reikt verder dan louter esthetische vormgeving: hij probeert de taal van de fotografie te herinterpreteren door middel van een zelfontwikkeld systeem dat hij cognitieve fotografie noemt.

Formeel gezien volgen de werken duidelijke en gestructureerde principes: het vierkante formaat, de abstracte beeldtaal en het gebruik van zwart-wittinten zijn allemaal integraal onderdeel van het concept. Deze formele keuzes dienen niet alleen esthetische doeleinden, maar zijn erop gericht de relatie tussen het innerlijke beeld en de visuele betekenis te benadrukken. De resulterende werken zijn geen weergaven van de werkelijkheid, maar meditatieve en cognitieve verkenningen van de waarneming zelf – sporen van een praktijk die fotografie beschouwt als een visuele uitbreiding van het bewustzijn.