Balkhamishvili, een schilder, onderzoekt de creativiteit die wordt aangewend te midden van een onbegrensde mengeling van materialen en stijlen. Zijn ongedefinieerde stijl is een bewijs van artistieke vloeibaarheid en omarmt alle fouten bij het scheiden van norm en dissonantie. Het meesterschap in het vervagen van dergelijke contouren lokt een contemplatie van tegenstellingen uit, waardoor gemengde emoties op het doek van het publiek worden opgeroepen.