Geboren in Istanbul, heb ik kunst altijd ervaren als iets even essentieels als ademhalen, een onlosmakelijk onderdeel van mijn innerlijke leven. Schilderen is voor mij niet alleen het creëren van beelden; het is het vormgeven van onzichtbare gedachten, emoties en dromen.

Geboren worden in Anatolië en Turks zijn, is een tijdloze erfenis, een verbondenheid met het land, de natuur en het oprechte leven van mensen die al generaties lang voor dit land zorgen. Ik draag de herinnering aan Anatolische dorpen in me, aan boeren die met hun handen werkten, de grond beschermden en de wijsheid van hun voorouders bewaarden. Hun kracht, eenvoud en verbondenheid met de aarde vormen een essentieel onderdeel van mijn erfgoed.

Anatolië vormt een brug tussen Oost en West en draagt de verhalen van de mensheid, de natuur en het collectieve geheugen met zich mee. Door middel van mijn kunst transformeer ik deze wortels en emoties in een visuele taal, waarmee ik mijn verleden, mijn innerlijke wereld en de universele menselijke ervaring met elkaar verbind.