Je kent vast wel dat gevoel van alleen zijn, verdiept in gedachten. Plotseling lijken vreemde wezens je te volgen, mythische figuren die je gadeslaan. Maar als je je omdraait, zijn het slechts verdorde bladeren aan knoestige takken. De regen legt de tere ledematen van een hand bloot tussen de gevallen bladeren; in het gras lijken verstrengelde lichamen te liggen, armen en benen in elkaar geknoopt.
Regendruppels vullen een roestig vat. Een vogel drinkt ervan, een kever koestert zich in de zon op een omgevallen koffiezetapparaat. Een verlaten schuur kraakt in de wind, een dier gluurt vanuit een boomvork. Dan verschijnen twee vrouwelijke figuren in het licht, glinsterend van de regen. Gelach echoot door de boomtoppen, planten ontvouwen zich – alles is in beweging.
Hier begint mijn werk: waarnemingen condenseren tot een formele taal die zich bevindt tussen figuratie en abstractie. Vormen ontstaan en lossen weer op, het vertrouwde wordt vreemd. Ik hoop dat dit onze waarneming van wat direct aanwezig is, zal verscherpen.