De artistieke benadering van Jean-Pierre André Leclercq is geworteld in een schilderkunstige traditie waarin technische meesterlijkheid een gevoelige verkenning van de menselijke figuur ondersteunt. Als schilder van de realiteit geeft hij de voorkeur aan olieverf op linnen, maar hij gebruikt ook tekeningen om zijn composities tot leven te brengen. Zijn aanpak, gebaseerd op een veeleisend hyperrealisme, overstijgt louter visuele weergave en bereikt een diepere narratieve dimensie.
Zijn werk is primair gericht op het vieren van vrouwelijkheid, vaak gesublimeerd door middel van naaktheid. Door een subtiel samenspel van licht en schaduw en nauwgezette aandacht voor de weergave van de texturen van huid en haar, probeert hij een aanwezigheid vast te leggen die zowel delicaat als krachtig is. Naaktheid wordt hier behandeld als een middel voor waarheid en elegantie, met als doel een onmiddellijke en positieve emotie bij de kijker op te roepen.