White
Acryl, Olie op Canvas
39x39in
Frankrijk
De materialen die ik gebruik – meestal gerecyclede textiel – dragen al spanningen, vermoeidheid en herinneringen in zich. Ze laten zich niet vormen: ze verzetten zich, ontglippen me, behouden hun eigen richting. Je moet ermee onderhandelen. Zodra ze aan de drager bevestigd zijn, gaat er iets verloren. Het materiaal is ingeperkt en beweegt niet meer. Het wordt plat, beroofd van de dynamiek die het bezielde. De aanwezigheid ervan blijft, maar alsof die is opgeschort.
Hier komt kleur in beeld. Het fungeert als een ontwikkelaar. Door kleur komen de vezels visueel los van de achtergrond, krijgen ze diepte, lijken ze te stijgen en te bewegen. Wat bevroren leek, herwint zijn intensiteit en begint zich in de ruimte te ontwikkelen. Het gaat er niet om iets af te beelden, maar om te transformeren wat er al is. Kleur creëert geen vorm. Het verlegt de blik, onthult een diepte, een energie, een beweging die al latent aanwezig was. Daardoor komt wat levenloos leek weer tot leven.