Schneider gebruikt een verscheidenheid aan media, zoals olieverf, acrylwassingen en zeefdrukinkten. Hij introduceert een 'achtergrond' en beschouwt zijn start met een schilderij als een live theatervoorstelling. Zijn kunst geeft een gevoel van ontdekking en diepgang en weerspiegelt zijn geloof in het blootleggen van de verborgen systemen onder beelden. De kijker wordt voortdurend gevraagd de zich ontvouwende verhalen in zijn robuuste en dynamische stukken te ontrafelen en te ervaren. Muziek, poëzie en fotografie zijn altijd uitgangspunten geweest voor zijn werk. Deze dienen als referentiepunten die een mix van visuele aanwijzingen bieden om het ritme, het gebaar en de diepte in het werk te begrijpen. Volgens Schneider is het schilderij de perfecte manier om werk te bekritiseren dat je al bewondert, omdat je de meest interessante elementen uit dat werk kunt meenemen en je werk vervolgens als de nieuwe weg vooruit kunt pushen; om er de volgende belangrijke stap van te maken. Voor hem is het de traditie in de kunst en in het creatieve denken.