Joan Semmel, een Amerikaanse feministische schilder met wortels in het realisme, gebruikt grootschalige doeken om de perceptie van het vrouwelijk lichaam te confronteren en te herdefiniëren. Haar kenmerkende techniek – levendige, close-up zelfportretten, vastgelegd vanuit vogelperspectief – daagt de toeschouwer uit en biedt een intieme maar krachtige dialoog met het lichaam. Haar werk trilt van rauwe eerlijkheid en navigeert de ontroering van kwetsbaarheid en de kracht van zelfbewustzijn.