Klaus Bröking werkt instinctief. Zijn visuele wereld ontvouwt zich zonder vastomlijnd verhaal, zonder hiërarchie. Elk werk onthult een dicht, voortdurend veranderend universum. Elke centimeter is rijk aan details. Figuren, structuren en fragmenten verschijnen, lossen op en verschijnen opnieuw. Kleur en vorm bewegen vrij, meer geleid door verbeelding dan door intentie.
Veel van de werken kunnen worden gedraaid en vanuit verschillende richtingen worden bekeken. Er is geen eenduidige oriëntatie, geen eenduidig correct perspectief, geen definitieve interpretatie. Wat ontstaat is een visueel veld dat zich onttrekt aan elke definitieve verklaring – een wereld die tegelijkertijd open, speels en complex is.
Het werk is niet vanzelfsprekend. Het nodigt de kijker uit om te blijven kijken.