Ontdek de creatie in interieurs
Andere kunstwerken door Lauriane Itoua (Lylo)
Kunstwerk details
- Techniek : Potlood, Kleurpotlood op Papier
- Omlijsten : Omlijsten op aanvraag
- Afmetingen : 11,7x8,3in
Over dit kunstwerk
Serge Gainsbourg zit, zijn blik gericht op een vlinder met veelkleurige vleugels die door de kamer vliegt. Zijn gezicht, getekend door jaren en excessen, vertoont een melancholische en dromerige uitdrukking. Zijn lange, slanke vingers, die zoveel piano’s hebben gestreeld en zoveel onsterfelijke liedjes hebben geschreven, lijken de ongrijpbare schoonheid van de vlinder te willen vastleggen. De achtergrond is wazig en onduidelijk, alsof de buitenwereld…
er niet meer toe doet. Alleen de muzikant en het kwetsbare insect dat voor hem danst, symbool van vrijheid, schoonheid en poëzie, tellen. Een representatie van Serge Gainsbourgs zoektocht naar schoonheid en inspiratie. De vlinder, symbool van de muze, brengt haar een moment van gratie en ontsnapping in haar vaak donkere en gekwelde leven.
Lauriane Itoua (Lylo)
Frankrijk
Referenties
- Featured in gallery curations
- Werken in opdracht
Lylo is een autodidactische schilderes, geboren in 1986 in Sint-Petersburg, met Congolese en Bulgaarse roots. Ze groeide op in Frankrijk, waar ze haar eigen beeldtaal ontwikkelde – met slechts één jaar aan de Bellecour-school als uitgangspunt, en de rest door oefening, observatie en doorzettingsvermogen.
Haar onderwerpen zijn vreemden, archetypen — de engel, de vader en het kind, de vrouw in de metro, de man die omhoogkijkt. Figuren waar iedereen al eens aan voorbij is gelopen zonder er echt naar te kijken. Lylo kijkt naar hen.
Haar techniek is omgekeerd: ze schildert licht in plaats van schaduwen, en werkt met wit over zwart om gezichten naar voren te brengen. De zwarte figuur is voor haar geen politiek onderwerp – het is iets ouder, iets innerlijkers. Een mystieke aanwezigheid die ze in elk doek zoekt, ergens tussen haar culturele achtergrond.
Haar onderwerpen zijn vreemden, archetypen — de engel, de vader en het kind, de vrouw in de metro, de man die omhoogkijkt. Figuren waar iedereen al eens aan voorbij is gelopen zonder er echt naar te kijken. Lylo kijkt naar hen.
Haar techniek is omgekeerd: ze schildert licht in plaats van schaduwen, en werkt met wit over zwart om gezichten naar voren te brengen. De zwarte figuur is voor haar geen politiek onderwerp – het is iets ouder, iets innerlijkers. Een mystieke aanwezigheid die ze in elk doek zoekt, ergens tussen haar culturele achtergrond.