Mijn vader is ernstig doof en mijn moeder is doof en blind. Hoewel ik lichamelijk gezond ben en kan schilderen en tekenen, kies ik er bewust voor om mijn kunst niet op de conventionele manier uit te voeren. Ik creëer mijn kunst met beperkte visuele input om mijn artistieke doelen te bereiken. Schilderen op gebogen oppervlakken stelt me in staat dit te doen. Het is een blind proces dat me in staat stelt toevallige uitkomsten te onderzoeken en complete esthetische beelden te ontdekken. Ik leer van deze ervaringen en ben verplicht uitkomsten te accepteren die misschien niet esthetisch correct zijn, maar ik moet ze tolereren. Het is wie ik ben, en het is de enige manier waarop ik me authentiek voel ten opzichte van mijn opvoeding. Het weerspiegelt mijn interacties met de wereld. Dit oeuvre, dat de raadselachtige grens tussen heden en toekomst verkent, van de spanning die inherent is aan een gebogen oppervlak tot de rust van een vlak, nodigt ons uit voor een transformerende, niet-lineaire reis, die aanzet tot diepere beschouwing en meditatie over onze waarnemingen.