Porträts sterven uit het echte leven. Ich man nach dem Leben en verstehehe das Porträt als een Akt der Aufmerksamkeit. Terwijl de tijd, het gesprek en de beobachting zich in een raum bevinden, zullen de mensen hun rollen bekijken.

Ik ben niet geïnteresseerd in het leven, maar onder de emotionele gevoelens van een mens. Het is mogelijk om een woord te zeggen, de verletzlichkeit, starke en menschlichkeit zijn macht.

In een Zeit flüchtiger Bilder laadde deze Porträts dazu ein, langsamer zu schauen. Het was duidelijk dat de emotionele aansporing tot een authentieke start leidde.

„Ich verstehe das porträt as einen ethischen und zutiefst menschlichen Akt.“