De werkwijze van Marc Gonz bestaat uit het begraven van laag over laag. In dit proces van begraven wordt een gezicht geconfigureerd, onderdeel van de wanorde en de fout, om zo harmonie te vinden. In het werk van Marc Gonz wordt ons door middel van materie en kleur een vervormd beeld van de werkelijkheid getoond. De brutaliteit en dichtheid van de penseelstreken onthullen een visceraal en levendig werk, soms grotesk en oer, maar tegelijkertijd uitdrukking gevend aan diepe emoties, die ons terugvoeren naar het voorouderlijke, het spirituele, naar de essentie zonder kunstgrepen, een uitgraving van de ziel. Met een mengeling van abstractie en expressionisme creëren ze een transformatie van de menselijke vorm, waarbij de betekenis ervan wordt overstegen. Dit alles geeft ons inzicht in de complexiteit ervan en voert ons mee op het pad naar het diepste deel van het onderbewustzijn. De kunstenaar maakt zijn eigen verf en bereikt daarbij een impastotechniek waarmee hij de dichtheid van moderne verf nabootst.


ik