Als beeldend kunstenaar formuleert Maristela Ribeiro het concept van 'visuele fabels' en presenteert ze beelden in haar fotografische installaties in musea en stedelijke interventies, die niet alleen verhalen representeren, maar ook open verhalen creëren; deze houden op wandobjecten te zijn en worden meeslepende omgevingen, die het begrip 'beeld' voor het lichaam van de kijker verruimen. Vervolgens fotografeert de kunstenaar deze interventies of installaties. Maristela's foto verschijnt daarom eerst als een plastisch materiaal, quasi sculpturaal, op straten en in musea, om later terug te keren naar tweedimensionaliteit in galerieën en collecties. In haar schilderijen gebruikt ze vaak thema's uit de kindertijd of intieme universums die reflecties oproepen op het dagelijks leven. Hun hele werk behandelt maatschappelijke kwesties en opent een dialoog, waarbij vragen worden gesteld over gender, solidariteit, kwetsbaarheid, uitsluiting, het alledaagse universum en andere relevante onderwerpen in de hedendaagse samenleving.