Het blad klampt zich er niet aan vast; integendeel, de boom klampt zich vast aan het blad, net zoals wij ons vastklampen aan iets ouds om de kilte van de verandering die ons confronteert te trotseren met iets troostends en vertrouwds, ook al wil het oude ons al lang verlaten.

De grens tussen oud en nieuw is op de een of andere manier onverklaarbaar; er breekt iets, het neemt vorm aan, en wat eruit voortkomt draagt in zich wat er was, voordat het wordt wat het nog niet is.

De afzonderlijke delen verliezen hun vaste vorm, zoeken elkaar op, vinden elkaar en uiteindelijk draagt het nieuwe onmiskenbaar het oude in zich.

Mijn werk beweegt zich in momenten van ineenstorting, ontbinding en samensmelting. Het probeert niets vast te leggen, maar eerder overgangen te onthullen. Wat zich kristalliseert is wellicht een stil geknetter van het bestaan.