Meryl gebruikt epoxyhars, multiplex en hergebruikte materialen, gevoed door een autodidactische opleiding na een periode in de kunstgeschiedenis. Zijn techniek is geworteld in het assembleren, accumuleren en transformeren van alledaagse voorwerpen uit stortplaatsen, met een sterke aanwezigheid van reliëf en standaardisatie, waarmee hij zijn landschappen inschrijft in een hernieuwde traditie. Door middel van zijn werk creëert hij een gevoel van metafysische leegte, wat aanzet tot reflectie op de technologische ontmenselijking van onze tijd.