Mijn artistieke expressie begon via de architectuur.
Binnen de abstract expressionistische stroming beeld ik de stedelijke wereld uit, met behulp van versterkte polystyreenpanelen, dikke verf en technieken die verticaliteit en conflict overbrengen. Mijn "ruwe" en complexe werken tonen de ondoorgrondelijke diepte van de stad en weerspiegelen mijn streven naar compositorische precisie.
Als gepassioneerd pianist van de bebopjazz speel ik regelmatig in een groep, gedreven door collectieve energie en de kunst van improvisatie.
Deze muzikale praktijk beïnvloedt deels mijn schilderkunst: ik probeer de overeenkomsten te onderzoeken tussen de taal van de bebop – de motieven, de spanningen, het ritme – en de abstracte schilderkunst.
Mijn doeken worden zo ruimtes voor visuele improvisatie, waar kleuren, vormen en texturen met elkaar in dialoog treden als de klanken van een jazzsolo.