Panamarenko, een Belgische assembleur met de behendigheid van een beeldhouwer, genoot van de mechanische esthetiek van de luchtvaart. Zijn stukken, ontstaan uit ingewikkelde assemblages van gemengde media, roepen het kruispunt op van kunst en techniek, waarbij hij statische vliegtuigen maakt met grillige maar wetenschappelijk gewortelde ontwerpen. Ze belichamen een boeiende spanning tussen het verlangen naar vluchten en de ernst van de werkelijkheid, waardoor bij de kijkers een mix van verwondering en aangrijpende nostalgie naar het onbereikbare wordt aangewakkerd.