Romina Petrini's kunstpedagogie is een diepgaande integratie van academische excellentie en strijdbare ethiek, geïnspireerd door Janusz Korczak. Haar benadering transformeert schilderkunst tot een manifest dat de heiligheid en rechten van kinderen centraal stelt.
De wortels van zijn kunst liggen in de leer van twee grote meesters: Patrizio Moscardelli, van wie hij leerde hoe hij materiaal en krachtige lijnen kon gebruiken als taal van verzet en herinnering; en Cesare D'Antonio, die zijn gevoeligheid voor 'schoonheid' vormgaf, begrepen als een universele ethische waarde en niet als een esthetisch doel.
Petrini's pedagogie is er een van actieve herinnering: het penseel wordt een instrument van rechtvaardigheid om de kindertijd een stem te geven en het kind terug te plaatsen in het centrum van de kosmos als een vrij en onsterfelijk wezen.