Als de schoonheid van het realisme figuratief is en de schoonheid van het impressionisme zwak, dan moet het abstractisme het concept van schoonheid zijn. Achter het canvas vol emoties bevindt zich de allesomvattende filosofische wereld van de schilder: niet alleen de kleurrijke nevel in de uitgestrekte wereld, maar ook de kleine wezens die onder de microscoop actief zijn. Groot en klein, groot en klein, de twee extreme werelden, onder de delicate lay-out van de schilder, gaan wonderwel samen in een verenigd concept, zoals de Ganges en het zand, en ondersteunen elkaars eeuwigheid. De uitvoering van de kunstenaar op het "concept" is ook verbazingwekkend: schilderen met een spons creëert een onverwacht gevoel van gelaagdheid en permeabiliteit, met behulp van een spuit als pen stroomt het uit een verbazingwekkende volheid en continuïteit. De speciale textuur activeert ook de vitaliteit van kleuren: groen als een tarweveld in het voorjaar, felgele citroen, blauw als een zeegolf en donkerrood brandend als vuurlicht in de lange nacht, met een grote watervalachtige pen Zwaaien, er is ook een stortregensachtig intensief gieten en er zijn kleine kleurblokken die zijn verdeeld en verbonden, waardoor een unieke poëzie wordt geschreven. Deze grote schok en impact is slechts een verklaring van een nieuw concept van romantiek.