Mijn weg naar de kunst was niet traditioneel. Ik begon pas op latere leeftijd met schilderen, na een succesvolle carrière in de biologie. Lange tijd werd mijn innerlijke wereld niet gevormd door emotie, maar door wetenschappelijk denken: structuur, analyse en bewijs.
Op een bepaald moment veranderde er iets. Of het nu toeval, het lot of een van generaties doorgegeven herinnering was, de creatieve impuls openbaarde zich. Ik ben opgegroeid in een familie met diepe artistieke wortels.
Ik ben geboren in Centraal-Azië en woon nu in Noorwegen. Deze twee ervaringen hebben mijn perceptie van kleur en licht gevormd: de warmte van het Zuiden als innerlijke energie en de stilte van het Noorden als een moment van bezinning.
Ik werk met acrylverf op canvas en creëer gelaagde abstracties waarin geleefde ervaringen zich ophopen.
Mijn werken zijn geen verhalen. Het zijn toestanden. Emotie wordt ritme, stilte verandert in beweging.
Turkoois is mijn zwakke punt. Ik ben dol op deze kleur, zonder enige uitleg — alsof ik hem niet kies, maar hij mij kiest.
Voor mij is schilderen geen manier om te vertellen, maar een manier om te blijven bestaan.