Thomas Thyrion geeft de voorkeur aan figuratieve schilderkunst en beschouwt elke interactie met het doek als een levende en heilige verkenning, waarbij de werkelijkheid, die altijd in beweging is, ontsnapt en verrast. Zijn techniek is gebaseerd op de rijke en complexe tradities van de olieverfschilderij, een discipline die hem in staat stelt een dialoog aan te gaan met de werkelijkheid zonder deze te bevriezen. Hij weigert zich te hechten aan een stijl of aan passende effecten: voor hem is kunst een directe ontmoeting met de levenden en geen opvatting van de geest.