Ik ben geen kalligraaf. Ik ben een dichter die met de hand schrijft.
Het Arabische schrift in mijn werk is van mijzelf – gecomponeerd, niet overgeschreven. Elk stuk begint als een gedicht, geschreven in de marge van een leven dat zich afspeelde tussen conflictgebieden, vredesmissies en ontheemding. Vijftien jaar in Libanon, de Arabische wereld en internationaal humanitair werk hebben me een bijzondere relatie met taal gegeven: als getuige, als middel tot overleven, als datgene wat overeind blijft wanneer instellingen falen en grenzen verschuiven.
ENJZ — wat in het Arabisch 'volbrengen' betekent — draagt de initialen van iets wat ik me niet kan veroorloven te verliezen.
Het werk onderzoekt wat er gebeurt wanneer een persoonlijke tekst de visuele ruimte betreedt. Wanneer handschrift beeld wordt. Wanneer een in ballingschap geschreven gedicht een oppervlak vindt dat groot genoeg is om te ademen. De achtergrond is geen decoratie voor het schrift – het is de atmosfeer die het gedicht al bewoont: fragiel, lichtgevend, niet helemaal afgerond.
Ik maak deze werken in Madrid. Ik denk in het Arabisch. Ik ben in zekere zin nog steeds in Libanon.