Verstilde beelden die aanvoelen als filmstills vormen een belangrijk uitgangspunt in het werk van Marianne Constance. Zij creëert scènes en landschappen waarin de mens vaak ontbreekt en waarin momenten worden gesuggereerd vlak vóór of direct na een onuitgesproken gebeurtenis. Atmosfeer en visuele spanning staan centraal.
Haar werk beweegt zich tussen utopie en dystopie en onderzoekt de fragiele grens tussen wat mogelijk lijkt en wat tegelijkertijd ongemakkelijk of ongrijpbaar voelt. Deze spanning vormt een terugkerend uitgangspunt in haar beeldtaal.
Binnen deze ambiguïteit ontstaan gelaagde beelden waarin onzekerheid aanwezig blijft en verandering altijd voelbaar is, maar niet volledig wordt onthuld.
Door te werken met verschillende media ontstaan composities waarin beeld en medium elkaar versterken en verdiepen. Haar werk verkent geconstrueerde werelden die tegelijk vertrouwd en vervreemdend aanvoelen en ruimte laten voor interpretatie.